ไสยศาสตร์กับความสกปรกในใจมนุษย์

สมาธิแห่งบาปที่หลอกลวงผู้คนว่าสอนวิชาพลังจิต แท้ที่จริงคือการสอนให้ดึงพลังงานของชีวิตออกมาใช้ และที่บอกว่าจะใช้สมาธิที่เรียนควบคุมดวงวิญญาณทั้งหลายนั้น แท้ที่จริงคือ คุมไม่ได้แม้แต่วิญญาณของตนเอง ไม่เช่นนั้น คงไม่มีใครที่เรียนสมาธิแห่งบาปแล้วตาย ในเมื่อคุมความตายที่จะเกิดขึ้นกับตนเองไม่ได้ แล้วจะไปคุมดวงวิญญาณอื่นได้อย่างไร ดวงวิญญาณที่ใช้ให้ไปเบียดเบียนคิดร้ายผู้อื่นนั้น แท้ที่จริงแล้วคือญาติของผู้ที่เรียนสมาธิแห่งบาปทั้งหลาย อาจจะเป็นพ่อแม่ ญาติพี่น้องปู่ย่า ตายาย ลุงป้าน้าอา ลูกพี่ลูกน้องของผู้ที่เรียนไสยศาสตร์คุณไสย เป็นญาติของผู้ที่เรียนสมาธิแห่งบาปที่ตายไปแล้ว ที่รอรับส่วนบุญส่วนกุศลแต่ได้บาปอกุศลไปแทน ทำให้วิชาสมาธิแห่งบาปเสื่อมถอย พลังชีวิตเสื่อมและจะสูญสลาย ยากแก่การอาศัยอยู่ในกายสังขารของมนุษย์ และจะเจ็บป่วยโดยไม่มีสาเหตุ เนื่องด้วยพลังชีวิตที่ลดลง จนกลายเป็นผู้ที่จิตบกพร่องไปโดยปริยาย บกพร่องทั้งบุญกุศล บกพร่องทั้งความดี บกพร่องทั้งศีลธรรม กลายเป็นผู้ที่มีใจสกปรก เพราะไม่รู้ว่า กรรมของการเบียดเบียนมันหนักหนา เกินกว่าที่จะลบล้างด้วยบุญกุศลใดๆ และไม่มีบุญกุศลใดๆจะสนับสนุนให้เดินไปสู่เส้นทางที่ดี มนุษย์จะรู้สึกตัวก็ต่อเมื่อสาย เมื่อถึงวาระสุดท้ายของชีวิต แม้ปัจจุบันผู้ที่เรียนสมาธิแห่งบาปจะไร้ที่อยู่อาศัย ก็ไม่ได้ทำให้ได้รู้สึกตัว ยังพยายามก่อบาปทำเวรกับผู้คน จึงมีผู้ที่ต้องตายอย่างศพไม่สวยเท่าไหร่ ล้วนเกี่ยวข้องกับผู้ที่เรียนรู้สมาธิแห่งบาปทั้งสิ้น บางคนก็ถูกเผาทั้งเป็น บางคนก็ตายเป็นหมู่คณะ บางคนก็สิ้นเนื้อประดาตัวถูกฟ้องล้มละลาย จากเศรษฐีกลายเป็นยาจก เพราะฤทธิ์แห่งแรงกรรมที่คิดร้ายผู้อื่น ความสกปรกในใจของมนุษย์ จะทำลายมนุษย์ด้วยความสกปรกในใจ ซึ่งล้างออกได้ยาก กลายเป็นจิตวิญญาณที่ไม่บริสุทธิ์ เลอะเปรอะเปื้อนไปด้วยกิเลสและตัณหา เลอะไปด้วยความอิจฉาริษยา เลอะไปด้วยความปรารถนาอยากเบียดเบียนผู้อื่น เลอะไปด้วยความทุกข์ในใจที่ทำร้ายผู้อื่นไม่ได้ หม่นหมองเพราะคิดร้ายผู้อื่นไม่ได้ นี่คือตัวอย่างที่เกิดขึ้นกับผู้ที่เรียนสมาธิแห่งบาป เป็นการบังคับให้มนุษย์มีจิตใจที่สกปรก (เขียนจากประสบการณ์ที่ได้พบเจอผู้คนและดวงวิญญาณที่หลากหลาย)ทำให้แยกได้ถึงสาเหตุของความสกปรกในใจมนุษย์ 

กรรมของการเบียดเบียน

ผู้ที่เบียดเบียนผู้อื่น เพราะไม่มีในสิ่งที่ผู้อื่นมี เบียดเบียนคนดี เพราะไม่มีความดีในจิตวิญญาณ เบียดเบียนทรัพย์สินของผู้อื่น เพราะไม่มีในทรัพย์สินเหมือนผู้อื่น เบียดเบียนในโชคลาภของผู้อื่น เพราะไม่มีโชคลาภเหมือนผู้อื่น เบียดเบียนการงานของผู้อื่น เพราะไม่มีการงานเหมือนผู้อื่น เบียดเบียนความเป็นมนุษย์ของผู้อื่น เพราะไม่มีความเป็นมนุษย์เหมือนผู้อื่น เบียดเบียนบุญกุศลของผู้อื่น เพราะไม่มีบุญกุศลเหมือนผู้อื่น จริตของกรรมแห่งการเบียดเบียน ความหมายคือ ไม่มีในสิ่งที่ผู้อื่นมี ไม่มีสิ่งใดก็เบียดเบียนผู้อื่นในสิ่งนั้น ไม่มีคู่ ก็เบียดเบียนคู่ของผู้อื่น ไม่มีบ้านก็เบียดเบียนบ้านของผู้อื่น ไม่มีที่ดินเป็นของตนเอง ก็เบียดเบียนที่ดินของผู้อื่น

ผู้บกพร่องทางจิต

ความบกพร่องทางจิตของมนุษย์ เกิดจากความไม่พอดีในจิตวิญญาณ ไม่พอใจในสิ่งที่ตนมีอยู่ จึงเสาะแสวงหาในสิ่งที่คิดว่าจะมาเติมเต็ม บางคนคิดว่าตนเองขาดความรัก ก็พยายามทำให้ผู้อื่นมารักตนเอง หาวิธีต่างๆนาๆ จนกลายเป็นเหยื่อของพวกมิจฉาชีพที่หลอกลวงผู้คน เช่น การทำเสน่ห์ยาแฝด การลงอักขระที่ตัว การลงนะหน้าทอง การซื้อขายเครื่องรางอาถรรพ์ในรูปแบบที่เป็นอัปมงคลต่างๆ ผู้ที่มีความบกพร่องทางจิตบางจำพวกก็จะกลายเป็นผู้ที่ไร้ศีลธรรม จะมีจิตใจที่คิดร้ายผู้อื่นอย่างรุนแรง บางคนก็ไปเรียนไสยศาสตร์ ไปเรียนสมาธิแห่งบาป บางคนกลัวผี กลัวความตาย แต่กลับท่องคาถาเรียกผี เรียกความตาย เพื่อปรารถนาที่จะเบียดเบียนและทำลายผู้อื่น โดยไม่รู้ถึงโทษภัยในสิ่งที่ตนทำ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะใด หรือเป็นผู้ที่บวชอยู่ในศาสนาต่างๆลัทธิต่างๆก็สามารถที่จะมีความบกพร่องทางจิต และเป็นผู้ที่ขาดความพอดีในชีวิตและจิตวิญญาณได้  เกิดจากพันธุกรรมอย่างหนึ่ง เกิดจากกรรมในอดีตชาติอย่างหนึ่ง เกิดจากสันดานอย่างหนึ่ง เกิดจากการไม่สมหวังในชีวิตอย่างหนึ่ง เกิดจากเคยถูกผู้อื่นเบียดเบียนอย่างหนึ่ง  จึงเป็นผู้ที่มักสร้างเรื่องสร้างปัญหา และคิดอยากให้ผู้อื่นเป็นเหมือนตนคือ ความขาดสิ่งดีในชีวิตและจิตวิญญาณ เห็นใครได้ดีเป็นต้องอิจฉา ยุยงผู้อื่นให้ไร้ศีลธรรมและขาดคุณธรรม ผู้บกพร่องทางจิตส่วนใหญ่จะไม่แสวงหาโชคลาภ ไม่แสวงหาทรัพย์สินเงินทอง แต่จะแสวงหาบาปอกุศล เพื่อเติมเต็มความบกพร่องทางจิตให้มีแต่บาปอกุศลมากยิ่งขึ้น (เขียนจากประสบการณ์ที่ได้พบเจอผู้คนหลากหลายในชีวิต) ผู้ที่แสวงหาโชคลาภแสวงหาทรัพย์สินเงินทอง ผู้ที่มีความขยันประกอบกิจการงาน จะคิดถึงแต่อนาคต เป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับผู้ที่มีความบกพร่องทางจิตโดยสิ้นเชิง ลองสังเกตที่ตนเองว่า เป็นผู้ที่มีความเต็มในชีวิต หรือเป็นผู้ที่มีความขาดในชีวิต ปัจจัยทั้งห้าเป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับมนุษย์ ผู้ที่มีความบกพร่องทางจิต จะไม่มีในปัจจัยทั้งห้าเหล่านี้ แม้เป็นผีก็ต้องไร้ที่อยู่อาศัย เป็นผีบ้าที่คอยเบียดเบียนคิดร้ายผู้คน ไม่ปรารถนาจะมีที่อยู่อาศัยเป็นของตนเอง บางคนก็อาศัยวัดเป็นที่หลับนอน  ยกตัวอย่าง บ้านผีปอบทั้งหลาย มีผีปอบตัวไหนที่ร่ำรวยเป็นเศรษฐีบ้าง มีตำหนักร่างทรงที่ไหนที่ร่ำรวยกว่าใครในโลกใบนี้บ้าง ผู้ที่มีความขาดจะหาความร่ำรวยได้ยาก ผู้ที่มีความเต็มในชีวิตจะหาความร่ำรวยได้ง่าย หากไม่อยากจะเป็นผู้ที่ยากจนเข็ญใจ จงรักษาความเต็มในชีวิต อย่าให้จิตวิญญาณ ของตนเองเป็นผู้ที่บกพร่องทางจิตอย่างเด็ดขาด...

ไสยศาสตร์

จุดเริ่มต้นของไสยศาสตร์ส่วนใหญ่ มาจากความเชื่อ โดยถูกสอนตามๆกันมา เริ่มจากอักขระเลขยันต์ ที่มีหลายภาษา ขึ้นอยู่กับพื้นที่นั้นว่านับถือสิ่งใด ในแต่ละภาคของประเทศก็ไม่เหมือนกัน ทางเหนือจะเป็นภาษาล้านนาเรียกว่า "ไสยศาสตร์ล้านนา"

ภาคอีสาน ส่วนใหญ่จะบูชาผี จะใช้ภาษาลาวซะส่วนใหญ่ ส่วนเขตชายแดนที่ใกล้กับเขมร ก็จะใช้ภาษาขอมในการทำพิธีทางไสยศาสตร์ ภาคใต้จะใช้ภาษายาวี คนส่วนใหญ่จะเรียกไสยศาสตร์ทางใต้ว่าไสยศาสตร์อิสลาม ภาคกลาง เปรียบเหมือนเซ็นเตอร์ ที่มีไสยศาสตร์หลายๆแบบอยู่ในที่เดียวกัน วิธีทำลายไสยศาสตร์ไม่ยาก ให้ทำลายที่จุดเริ่มต้นของไสยศาสตร์ ผู้เผยแพร่ไสยศาสตร์ ผู้ที่เลี้ยงผีร้ายทั้งหลาย จะรู้ได้ยังไงว่าที่ไหนไม่ยาก ผู้ที่อยู่วงการไสยศาสตร์จะรู้ดี ที่ไหนรับทำเสน่ห์ยาแฝด ที่ไหนขายของอาถรรพ์ ที่ไหนเปิดสอนสมาธิแห่งบาปวิชาของโจรผู้ร้าย สถานที่ทั้งหลายเหล่านั้นมีส่วนเป็นจุดเริ่มต้นของไสยศาสตร์ ของอาถรรพ์ทั้งหลายที่ขายอยู่ในวัด ก็ให้อยู่ในวัดไป ไม่ควรไปเอาออกมา เพราะวัดเป็นแหล่งรวมของสิ่งที่ไม่มีใครต้องการ สัตว์ที่มีลักษณะไม่ดี  คนส่วนใหญ่ก็จะเอาไปทิ้งวัด ข้อนี้คงปฏิเสธกันได้ยาก เพราะมันคือความจริง ที่ไม่มีใครแก้ไข วิชาไสยศาสตร์ บางอย่างก็ยังต้องใช้สิ่งของที่มีอยู่ในวัดมาเป็นส่วนประกอบในการทำพิธี เช่น เถ้ากระดูกคนตาย บาตรแตก ดินในป่าช้า ตะแกรงเผาผีที่มีอยู่ในวัด ตะปูตอกโลงศพ หากอยากเห็นผี ยังต้องไปที่วัด เพื่อไปทำพิธีกรรมเห็นผี มีหลายวิธี ตั้งแต่ขั้นพื้นฐานจนถึงขั้นยาก ง่ายที่สุดคือเดินวนรอบเมรุเผาผีสามรอบ ช่วงที่เดินจะมีความรู้สึกเหมือนใครเดินตาม เมื่อเดินครบสามรอบ ให้หยิบขี้เถ้าในเมรุมาทาที่ตา หรือถ้าใครกล้าจะผสมน้ำดื่มเลยก็ได้ แต่ผีจะติดตามคนๆนั้นไป แล้วก้มมองลอดหว่างขาของตนเองก็จะเห็น แต่ห้ามกลัว เพราะผีมันจะแกล้งคนที่กลัวมัน อีกวิธี นอนในโลงที่มีศพคนตาย แล้วท่องคาถาเรียกวิญญาณ สะอะนิโสฯ  วิธีนี้เหมาะสำหรับผู้ที่เรียนวิชาอาคม ไม่เช่นนั้นอาจจะไม่ได้ออกจากโลง คาถาที่ผีกลัวคือ คาถาสาปแช่ง ใช้ได้กับผีทุกประเภท ไสยศาสตร์อิสลามจะแพ้น้ำมันหมู กับยาเส้น และเครื่องเทศต่างๆ ไสยศาสตร์ล้านนา ผีกระเหรี่ยงทั้งหลาย จะแพ้พริกหรือของที่มีรสเผ็ดร้อน ไสยศาสตร์เขมรจะแพ้ขมิ้นและไพล และแพ้คาถาถอนโบสถ์ถอนเสมา ยาสั่งทั้งหลายจะแพ้มะนาว  แพ้ยี่หร่า ใบยี่หร่าลงอักขระตากให้แห้งบดเป็นผงใช้โรยในอาหารแก้ยาสั่ง หรือใช้เข็มเงินเช็คดูหากอาหารมียาสั่งเข็มจะมีสีคล้ำ ผีทางภาคอีสาน จะแพ้คนที่รู้ทันมัน และกลัวคนจะรู้ว่ามันเป็นใคร เมื่อมีคนรู้มันจะรีบย้ายถิ่นฐานทันที เพราะสมัยก่อนหากใครเป็นปอบจะถูกจับเผาทั้งเป็น คล้ายๆกับทางยุโรปในสมัยก่อน หากใครเป็นพ่อมดแม่มดจะถูกจับเผาทั้งเป็น ผีทางภาคอีสานจึงเป็นผีที่ค่อนข้างจะกลัวคน เวลาที่คิดร้ายใครจะไม่อยากให้ใครรู้ สังเกตได้ง่ายๆ คนที่เป็นปอบกระสือกระหังทั้งหลาย มักจะไม่กล้าสบตาผู้คน มักเก็บตัวและไม่สุงสิงกับใคร โกรธเกลียดใครจะไม่กล้าแสดงออก แต่จะแอบทำพิธีกรรมลับๆ นี่คือสาเหตุนึงที่ทำให้เป็นปอบ มักคิดร้ายผู้อื่นลับหลัง ผู้เรียนไสยศาสตร์ส่วนใหญ่จะไม่สนใจในเรื่องทำมาหากิน ส่วนใหญ่จะเป็นผู้ที่ว่างงาน อาศัยอยู่กับผู้อื่น หรืออาศัยอยู่ตามวัดต่างๆ เพราะอยู่ฟรี กินฟรี ไม่ต้องห่วงเรื่องอนาคต ส่วนใหญ่จะไม่มีครอบครัว ไม่มีภาระหรือใครให้ต้องดูแล ไม่ต้องกังวลว่ากรรมจะถึงคนในครอบครัว เพราะส่วนใหญ่จะโดดเดี่ยว หรือคนในครอบครัวของผู้เรียนไสยศาสตร์ล้วนตายไปหมดแล้ว ส่วนใหญ่ไร้ญาติพี่น้อง ไร้ผัวไร้เมีย เพราะไม่มีอาชีพอะไร อนาคตอะไรก็ไม่มี วุ่นอยู่กับไสยศาสตร์ จนไม่มีเวลาหาสิ่งดีให้กับตนเอง คงเพราะคิดว่าเมื่อตายก็เผา จึงไม่คิดหาทรัพย์สมบัติให้กับตนเอง นี่คือเหตุผลคร่าวๆ เพราะตามหลักความเป็นจริงแล้ว มนุษย์เป็นสัตว์สังคม มักสร้างทรัพย์สินสิ่งของสร้างฐานะให้กับตนเอง เพราะคนสมัยนี้จะมองกันที่ฐานะ และมักแข่งขันกันในด้านทรัพย์สินเงินทอง หากใครร่ำรวยจะถูกมองว่าเป็นคนขยัน หากใครยากจนจะถูกมองว่าเป็นคนเกียจคร้าน ซึ่งไม่เป็นที่ปรารถนาของใครๆ ผู้ที่เรียนไสยศาสตร์เพื่อเบียดเบียนคิดร้ายผู้อื่นจึงเป็นผู้ที่ยากจนเข็ญใจ เพราะไม่มีคำว่า งานใดๆในผู้ที่เบียดเบียนคิดร้ายผู้อื่นด้วยวิธีของไสยศาสตร์ อาศัยอาหารของผู้อื่นเพื่อประทังชีวิต เรียกว่า เกิดเพื่อรอวันตาย ไม่เหลือสิ่งดีใดๆไว้ให้ใคร ผู้ที่เรียนไสยศาสตร์เพื่อเบียดเบียนคิดร้ายผู้อื่น เป็นเหยื่อของกรรมชั่วโดยไม่รู้ตัว เริ่มตั้งแต่อาถรรพ์ของวิชาไสยศาสตร์ ทำให้หมกมุ่นและพยายามหาเหยื่อเพื่อที่จะคิดร้าย เพราะวิชาไสยศาสตร์ว่าด้วยเรื่องของการเบียดเบียน หากไม่คิดร้ายใครจะทุกข์ทรมานมาก จึงต้องคิดร้ายผู้อื่นไปเรื่อยๆจนกว่าจะตาย ไม่ตายไม่เลิก เพราะอาถรรพ์ในวิชา จึงไม่มีความดีใดๆในผู้ที่เรียนไสยศาสตร์ บางคนทนไม่ได้ถึงกับฆ่าตัวตายไปก็มี วิชาไสยศาสตร์ที่ใช้เบียดเบียนจึงเป็นวิชาที่ทำลายชีวิตของผู้ที่เรียนอย่างแท้จริง เสียดายที่อุตส่าห์ได้เกิดมา กับใช้ชีวิตอย่างไม่รู้คุณค่า คงเพราะมีกรรมกันมาตั้งแต่เกิด จึงเข้าไปอยู่ในวังวนของไสยศาสตร์ จะเป็นชนชาติใด ลัทธิใด ศาสนาไหน ล้วนอยู่ภายใต้กฏของเวรกรรม มีกรรมเป็นตัวกำหนด แก้ไขได้ยาก ต้องชดใช้กรรมกันไป จนกว่าจะหมดสิ้นเวรกรรม...

จิตภูติ

จิตภูติ ที่เข้าใจกันอยู่ในทุกวันนี้คือ ธาตุทั้งสี่ ดิน ไฟ ลม น้ำ แต่จริงๆแล้ว จิตภูตคือ อากาศธาตุ คือพลังงานของจิตวิญญาณ ของผู้เป็นเจ้าของสังขารนั้นๆ หากจิตภูติออกจากกายสังขาร นั่นหมายถึงพลังงานชีวิตของคนๆนั้นจะลดลง วิชาสมาธิบางตำรา จะสอนให้ดึงพลังงานของชีวิตออกมาใช้ โดยเข้าใจผิดคิดว่าเป็นพลังจิต ที่แท้จริงแล้วคือพลังงานชีวิตของจิตภูติ เป็นพลังงานของบุญกุศลที่ทำให้ได้เกิดเป็นคน บางคนคิดว่า เป็นพลังจิตควบคุมภูติผีปีศาจได้ แท้ที่จริงแล้วคือจิตภูติของคนๆนั้น หากใช้จิตภูติไปเบียดเบียนคิดร้ายใคร เท่ากับเอาบุญกุศลและพลังงานชีวิตไปให้ผู้ที่ตนพยายามจะคิดร้ายและเบียดเบียน รวมทั้งวิชาความรู้ทั้งหลายจะถ่ายทอดไปสู่ผู้ที่ตนคิดร้ายและเบียดเบียน เรียกว่าเป็นการถ่ายเทพลังงานอย่างหนึ่ง ผู้ที่เรียนวิชาสมาธิตำรานี้ หากฝึกเช่นนี้และทำแบบนี้บ่อยๆจะทำให้พลังชีวิตอ่อนแอ เจ็บป่วยได้ง่าย  ต่อไปจะไม่เหลือพลังบุญกุศลที่ทำให้เกิดเป็นคน บางคนเรียนเวทย์มนต์คาถาแล้วทำร้ายผู้อื่นไม่ได้ จึงคิดว่า คาถาอาคมของตนเสื่อม แต่จริงๆแล้วคือพลังงานของชีวิตที่เสื่อม เปรียบเหมือนแบตเตอรี่ที่ใช้บ่อยๆย่อมมีวันหมด...ผู้ที่เลี้ยงผีจะถ่ายเทพลังชีวิตและบุญกุศลของตนให้กับผีที่ตนเลี้ยงไว้ ทำให้ผีแสดงตัวตนให้คนเห็นได้ แต่พลังชีวิตของคนเลี้ยงผีจะลดลง เพราะปรารถนาให้ผีมีฤทธิ์เดชทำในสิ่งที่ตนต้องการ คาถาปลุกผีทุกบทต้องใช้พลังของจิตภูติถ่ายเทพลังชีวิตของคนเรียกผี จึงจะเรียกผีเรียกวิญญาณได้  เมื่อคนเลี้ยงผีตาย ผีก็จะไปใช้กรรมตามวาระของตน ส่วนที่ยังไม่ไปใช้กรรม เพราะมีผู้สืบทอดเลี้ยงต่อนั่นเอง อาศัยพลังชีวิตของคนเลี้ยง จึงยังไม่ได้ไปเกิดตามวาระ จึงยังวนเวียนอยู่กับมนุษย์ ส่วนผีที่ไม่มีคนเลี้ยง แต่แสดงตัวตนให้คนเห็นได้เพราะยังมีบุญกุศลหลงเหลืออยู่ในจิตวิญญาณ บุญกุศลที่สะสมไว้ในจิตภูติเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ ดังคำกล่าวที่ว่า บุญกุศลสะสมไว้ที่จิตวิญญาณ ไม่ใช่ที่สังขารร่างกาย หากไม่ดึงพลังของจิตภูติออกมาใช้ ก็จะสะสมไปเรื่อยๆข้ามภพชาติ เมื่อละจากกายสังขาร ก็จะเป็นวิญญาณที่มีบุญกุศล ไปสู่ภพภูมิที่ดี...

ผู้ไม่ยอมตื่น

จิตวิญญาณที่มาดี ไม่มีอัปรีย์จัญไร
อยู่ที่ไหนก็ปลอดภัย อันตรายไม่แพ้วพาล
จิตวิญญาณที่มาร้าย ไม่ปลอดภัยทุกสถาน
ทำตัวเหมือนเป็นมาร ที่ไม่มีใครต้องการในโลกของความจริง ไม่รู้ตัวตนกันใช่ไหม ที่คิดร้าย ไร้ตัวตนกันไปทุกสิ่ง อยู่ในความฝัน ไม่ตื่นขึ้นมาพบความจริง โลกพัฒนาไปถึงไหนๆ ผู้คิดร้ายทั้งหลาย ยังอยู่ในภวังค์  ฝันแต่เรื่องเดิมๆซ้ำๆ ย้ำคิดย้ำทำในเหตุการณ์ ไม่ยอมตื่นจากความฝัน เพราะยังทำลายผู้อื่นไม่ได้ดังใจปรารถนา สุดท้ายก็หลับไม่ตื่น ติดอยู่ในนิทรา ฟื้นไม่มีในวิญญาณ หลับกันไปตลอดกาล ผู้ที่ไม่รู้ตัวตน ผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน ไม่มีในจิตวิญญาณของผู้ที่เฝ้าฝัน ในเหตุการณ์ที่คิดร้ายผู้อื่นอยู่ทุกวัน ฝันอยู่อย่างนั้นจนวันตาย...

บ่วงกรรม

บ่วงกรรมทั้งหลายเกิดขึ้นจากการกระทำ จิตวิญญาณสร้างบ่วงด้วยความห่วงหาอาลัยในสิ่งที่จากทั้งหลาย จิตวิญญาณหลุดพ้นไม่ได้ ด้วยบ่วงที่มีจิตระลึกนึกถึงกัน โดยลืมไปว่า เมื่อเกิดมาก็ต่างวาระกัน เอาจิตผูกสานสัมพันธ์ ก็ใช่ว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดกาล เพราะกรรมของแต่ละดวงวิญญาณ กำหนดให้ชดใช้กรรมกันไป นานแค่ไหน ถึงเวลาสุดท้ายก็ต้องไป ตามทิศทางแรงกรรมของดวงวิญญาณแต่ละดวง วัฏจักรของสิ่งมีชีวิตทั้งหลาย มีพบ ก็ต้องมีพราก มีเจอ ก็ต้องมีจาก เป็นเรื่องปกติธรรมดา ไม่ยึดติดกับสิ่งที่เป็นธรรมดาของสรรพสัตว์ทั้งหลาย ไม่ยึดติด ก็ไม่ทุกข์ ไม่มีบ่วงผูกมัดในภพชาติ มีความสุขสงบในจิตวิญญาณ ไม่ต้องทุกข์ทรมานกับการสร้างบ่วงผูกมัดกับผู้ใด. จิตวิญญาณที่ผูกมัดกับใครๆ เป็นจิตวิญญาณที่ไม่พ้นทุกข์เอย