ผู้ที่ทำมาหากินเพราะมีภาระหน้าที่ของการได้ผุดเกิดเป็นมนุษย์ เกิดมาต้องดูแลตนเองและผู้ที่อยู่รอบข้างทั้งหญิงชาย มีความอยากได้ อยากมีในสิ่งที่ดีอยู่ร่ำไป เที่ยวเสาะแสวงหาวิธีแห่งการทำมาหากิน อยากมีเงิน อยากมีบ้าน อยากมีรถ อยากมีทรัพย์สินสิ่งของที่มนุษย์อยากจะมีนั้นทั้งหลาย ตั้งหน้าตั้งตาทำมาหากิน ไม่เบียดเบียน ไม่คิดร้ายใคร พยายามทำไป เพราะสักวัน จะได้ ในสิ่งที่ดีๆ
ผู้ที่ไม่ทำมาหากิน เพราะไม่มีภาระ ไม่มีหน้าที่ของความเป็นคนทั้งหญิงชาย ไม่ต้องดูแลผู้ใด ไม่อยากได้ ไม่อยากมีในสิ่งที่มนุษย์อยากจะมีนั้นทั้งหลาย ไม่สนใจทรัพย์สินเงินทอง เพราะไม่ปรารถนา จึงสนใจเรื่องของความตาย ถิ่นที่อยู่อาศัย ก็ไม่ปรารถนาที่จะมี อาศัยอยู่กับผู้อื่นนั้นทั้งหลาย อาศัยข้าวปลาอาหาร ประทังชีวิต ไปวันๆ อยู่เพื่อรอวันตาย เมื่อว่างมากจึง ไปร่ำเรียนวิชาเรียกความตาย เรียนวิชาแห่งบาปอกุศล เบียดเบียนผู้คนเพราะ ในชีวิตไม่มีการงาน เกิดมาทั้งที ไม่รู้ว่าเกิดมาเพื่อสิ่งใด จึงไม่ปรารถนาในสิ่งที่ดีๆ
ส่วนใหญ่ผู้ที่เรียนเดรัจฉานวิชา มักไม่ปรารถนาจะเกิดเป็นคน เรียนวิชาที่ไม่หลุดพ้น ก็ต้องวนเวียนอยู่ในวัฏฏะ ผุดเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉาน แยกแยะไม่ได้ว่าสิ่งที่ทำ เรียกว่า ปรารถนาในบาปอกุศลอยู่ร่ำไป ที่เป็นเช่นนี้เพราะ ไม่ได้ทำมาหากิน อาศัยอยู่กับผู้อื่น จึงไม่เข้าใจว่า คนที่ทำมาหากิน ไม่มีเวลาว่าง เพื่อไปคิดร้ายใครๆ คิดแต่เรื่องงาน เรื่องเงิน ไม่มีเวลาคิดเรื่องชั่วเลวร้าย ทำแต่งานหาแต่เงิน ไม่มีเวลาเบียดเบียนใคร เพราะผู้เขียนผ่านเวลานั้นมา จึงเข้าใจ ทำแต่งาน เช้าตื่นขึ้นมาทำงาน ถึงเวลาก็กลับที่พักเพื่อพักผ่อน บางวันทำงานสิบกว่าชั่วโมง ทำงานแทบไม่มีวันหยุด ที่ทำได้ ก็เพราะอยากได้เงิน อยากมีเงิน จึงไม่เคยเหนื่อยกับการทำงาน ทุกวันนี้ไม่ได้ทำแบบนั้นแล้วจึงมีเวลาว่าง มานั่งเขียนบทความเพื่อเป็นกำลังใจให้คนที่พบเจอกับสิ่งที่ไม่มีตัวตนมาเบียดเบียน ผู้เขียนเคยทำงานเป็นfreelance ต้องเดินทางไปทำงานที่ต่างจังหวัด ก็ยังไม่วาย ถูกพวกที่ไม่ทำมาหากินมาเบียดเบียน เรียกว่า พยายามขัดขวางทุกวิถีทาง ทั้งไปยุลูกค้าของผู้เขียนให้เรียนวิชามนต์แห่งบาปอกุศล ผู้เขียนจึงไม่ข้องเกี่ยว เพราะคิดว่าน่าจะเป็นกรรมของลูกค้าเอง ถามถึงรายได้ที่ต้องตัดทิ้งไปก็เป็นจำนวนที่มากพอดู ที่ต้องตัดก็เพราะไม่อยากให้พวกที่ไม่ทำมาหากิน ไปยุ่งวุ่นวายกับลูกค้าก็เท่านั้นเอง จึงต้องหาวิธีคิดที่จะทำให้มีรายได้มากกว่ารายได้ที่ต้องตัดทิ้งไป ถึงแม้จะถูกเบียดเบียนจากพวกบ้าไสยศาสตร์ที่ไม่ทำมาหากินนั้นทั้งหลาย หนทางในชีวิต ยังมีให้เลือกเดินตั้งมากมาย เลือกเดินบนเส้นทางที่พวกบ้าไสยศาสตร์ทำอันตรายไม่ได้ ก็เท่านั้นเอง ผู้ไม่ทำมาหากิน เพราะทำมาหากินไม่เป็นนั้นทั้งหลาย บางคนก็อาศัยเงินจากบิดรมารดา ที่คอยหาไว้ให้ โดยไม่รู้ว่าอนาคต หากไม่สอนให้ทำมาหากิน ถึงเวลา ไม่มีบิดรมารดา จะอยู่กันอย่างไร ทำกินเองไม่เป็น ดูแลตนเองไม่ได้ ทรัพย์สมบัติต้องร่อยหรอลงไป เพราะไม่เคยถูกสั่งสอนให้ทำงาน แถมคบจิตวิญญาณแห่งบาปอกุศล ใช้เงินที่พ่อแม่ให้มา อย่างไม่รู้คุณค่าของเงินหนา สุดท้ายไม่เหลือทรัพย์สินเงินตรา ทุกอย่างย่อมเป็นไปตามกฏแห่งกรรม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น