ผู้มีความสำคัญ

ใดๆในโลกจะสำคัญได้ เพราะมีผู้ให้ความสำคัญ สิ่งไม่สำคัญย่อมไม่มีใครสนใจหนา ที่สนใจเพราะสำคัญในวิญญา ไม่สำคัญใครเล่าหนาจะสนใจ สิ่งมีชีวิตและไร้ซึ่งชีวิต จะระลึกนึกถึง สิ่งสำคัญกับตนหนา ไม่สำคัญก็มองผ่าน ไม่สนใจ ไม่เกาะเกี่ยว ไม่ยุ่ง ไม่เจรจา เพราะไม่สำคัญจะเข้าไปข้องเกี่ยว ทำไมเล่าหนา ข้องเกี่ยวไปก็ไม่ได้ประโยชน์อันใดขึ้นมา เสียเวลาเกาะเกี่ยวอยู่กับสิ่งที่ไม่สำคัญ ให้ความสำคัญกับผู้อื่นมากกว่าตน จิตวิญญาณของตนไม่สำคัญใช่ไหมหนา ความสำคัญยกให้ผู้อื่นมากกว่าการได้ผุดเกิดกันขึ้นมา เห็นผู้อื่นสำคัญกว่าตนทั้งหลายหนา สุดท้ายที่เกิดมาก็จะไร้ซึ่งความสำคัญ

นึกหน้านึกชื่อผู้อื่นเพื่อเบียดเบียนและคิดร้าย นั่นหมายถึงเขาสำคัญกว่าตนใช่ไหมหนา ไม่สำคัญจะระลึกนึกถึงเขาเพื่อคิดร้ายทำไมล่ะหว่า เพราะให้ความสำคัญกับเขามาก จึงระลึกนึกถึง และเบียดเบียน สิ่งใดที่ถูกยกให้มีความสำคัญ จะมีพลังงานอย่างหนึ่งที่มองไม่เห็น แต่จะรู้สึกได้ทั้งหลายหนา เปรียบประดุจดังองค์พระปฏิมา สิ่งศักดิ์สิทธิ์ในทุกศาสนา ที่มีผู้คนให้ความสำคัญ ขนาดภูติผีวิญญาณที่มีผู้คนกราบไหว้ ยังมีพลังงานเกิดขึ้นได้ เพราะมีผู้ให้ความสำคัญ บูชากราบไหว้ ระลึกนึกถึง ยกให้เป็นสิ่งสำคัญ นับประสาอะไรกับชีวิตคน ที่ถูกยกให้เป็นคนสำคัญ มีผู้คนระลึกนึกถึงอย่างมากมาย ทั้งดีและร้าย ก็จะมีพลังงานอย่างหนึ่ง ที่บุคคลนั้นรู้สึกได้ ว่าได้มาจากการระลึกนึกถึงของมนุษย์และอมนุษย์ ทั้งหลายนั่นเอง การทำบุญอุทิศกุศลให้ใคร ยังต้องระลึกนึกหน้านึกชื่อ เพราะการระลึกนึกถึง ทำให้ส่งพลังงานของบุญกุศลได้ หากให้ความสำคัญกับใคร ใครที่ถูกให้ความสำคัญ จะมีพลังงานของความสำคัญเกิดขึ้นได้ กับคนๆนั้นนั่นเอง