คำสาปแช่งที่ไม่ย้อนกลับเข้าตัว

ผู้แช่งต้องเป็นฝ่ายถูก ไม่ได้เบียดเบียนหรือคิดร้ายใครก่อน มักแช่งใส่ผู้ที่มาเบียดเบียนได้สำเร็จเสมอ ถึงแม้ศัตรูจะไม่แสดงตัวตนก็ตาม หากรู้ตัวว่าเป็นผู้ที่ถูกกลั่นแกล้งและมีผู้มากระทำ คำสาปที่แช่งไปจะไปถึงผู้กระทำด้วยบาปอกุศลที่ใช้กรรมชั่วมาเบียดเบียน ไม่ว่าจะใช้สิ่งใดมากระทำก็ตาม หากคิดว่าตนเองเป็นฝ่ายถูกมักแช่งได้สำเร็จ ถึงแม้จะใช้ภูติผีปิศาจ หรือใช้วิชามาร ผีร้ายก็จะเอาคำสาปแช่งไปสู่ผู้เป็นเจ้าของผี ให้เจ้าของผีร้ายมีอันเป็นไป ด้วยฤทธิ์ของบาปเวร วิชามารทั้งหลายจะย้อนกลับไปทำลาย ภูติผีทั้งหลายก็จะย้อนกลับไปทำลายเจ้าของผี จิตวิญญาณของผู้ที่ร่ำร้องเรียกหาแต่ความตายจะไม่มีดี ท่องคาถาเรียกผีเรียกความตาย มักตายกลายเป็นผีหมดสิ้นความเป็นคน ไสยศาสตร์คุณไสยที่ผู้เขียนใช้ไปไม่เคยย้อนกลับมาทำลาย เพราะผู้เขียนเป็นฝ่ายถูก และทำลายผู้ที่คิดร้ายทั้งหลายมานับครั้งไม่ถ้วน จึงมั่นใจว่าหากไม่คิดริเริ่มเบียดเบียนผู้ใด คำสาปแช่งที่เคยแช่งไป ก็จะไม่ย้อนกลับมา หลายคนคงคิดว่าทำไมไม่ปล่อยให้เป็นไปตามกฏแห่งกรรม ต้องถามตนเองก่อนว่า ใช่พระอิฐพระปูนไหม หากใช่ คงไม่รู้สึกรู้สาอันใด แต่ด้วยความที่เป็นผู้มีวิชา อย่างผู้เขียนนี้ ความอดทนคนเรามีขีดจำกัด บางอย่างก็ต้องสะสางด้วยตนเอง จะรอแต่กฏแห่งกรรมอย่างเดียวคงไม่ได้ หากไม่สู้ เท่ากับแพ้ แล้วจะยอมให้ตนเองเป็นผู้แพ้ได้อย่างไร ต้องสู้กันสักตั้ง กฏของไสยศาสตร์ ถ้าสู้กันแล้ว ต้องตายกันไปข้างนึง ไม่ตายไม่เลิก ไม่ใช่เราไม่เลิก แต่ไอ้ฝ่ายที่กระทำมา มันไม่ยอมเลิกรา แล้วคนอย่างเราจะยอมได้อย่างไร เกิดเป็นคนต้องสู้ ถึงแม้จะต้องสู้กับผีก็ตาม เพราะผู้ที่มากระทำกรรมแห่งการเบียดเบียน ไม่ได้มีแค่ตัวเดียว แต่มาเป็นหมู่คณะ มาเป็นกลุ่ม ที่เรียกว่า หมาหมู่ นั่นแหละ รับกรรมกันไปเป็นหมู่คณะ ไม่เว้นแม้แต่ผู้ที่บวชอยู่ในศาสนา ยังไม่วายมีจิตคิดร้ายผู้คน การบวชไม่ได้ช่วยขัดเกลาจิตใจ บุญกุศลไม่มีในหมู่มาร เทพเทวดา ไม่มีในหมาหมู่ทั้งหลาย สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ไม่มีในผู้ที่มีจิตเบียดเบียนคิดร้ายทั้งหญิงชาย มีแต่คำว่าตาย ไร้ผู้สืบสาย ไร้ความเป็นคน