คือสิ่งที่อยู่ภายในจิตวิญญาณของมนุษย์ ได้แก่บุญกุศลที่สะสมมา จากอดีตชาติและปัจจุบันชาติ เป็นสิ่งที่เป็นของใครก็ของคนนั้น จะมาสูบมาคัดมาขโมยคงเป็นไปไม่ได้ ไม่มีคาถาบทใด จะขโมยเอาบุญกุศล ขโมยสิ่งดีในจิตวิญญาณของมนุษย์ เพราะเป็นสิ่งที่ขโมยไม่ได้ ไม่เช่นนั้น บุญกุศลของพระพุทธเจ้าคงถูกสูบคัดไปหมดแล้ว ไสยศาสตร์ทำร้ายได้เฉพาะผู้ที่มีจิตวิญญาณที่ชั่วร้าย พวกมันทั้งหลายจึงสูบคัดเอาความชั่วร้ายไปไว้กับตน เป็นจิตวิญญาณที่พ่ายแพ้แก่มาร ไม่มีสิ่งใดๆ จะสูบคัดเอาความดีของมนุษย์เพราะเป็นไปไม่ได้ คาถาบทสวดที่เขียนว่า สูบคัดอะไรก็แล้วแต่ เขียนไว้เพื่อใช้ทำลายไสยศาสตร์โดยเฉพาะ ในท้ายบทของคาถาเขียนว่า ทำลายเขาให้สูญสิ้น นั่นหมายถึง ให้เขาสูญสิ้นเหตุแห่งกรรมชั่วทั้งปวง เพราะกรรมชั่วจะไปอยู่กับผู้ที่ถอนเอง เนื่องด้วยมีจิตแห่งการเบียดเบียน กรรมชั่วจึงไปอยู่กับผู้ที่เบียดเบียนทั้งหลายนั้น โลกมนุษย์มีกฎเกณฑ์ โลกวิญญาณก็มีกฎเกณฑ์ คาถาอาคมก็มีกฎเกณฑ์ (ผู้เขียนเป็นผู้ที่ศึกษาคาถาอาคมจึงรู้กฎเกณฑ์ดี) จึงรู้ว่า จิตวิญญาณที่เบียดเบียนทั้งหลายไม่ปรารถนาบุญกุศล ไม่ปรารถนาที่จะสร้างกรรมดี จึงเบียดเบียนคิดร้ายผู้คน วิชาของโจรผู้ร้าย รู้ทั้งรู้ว่า เป็นวิชาลักขโมย เป็นวิชาที่ผิดศีลธรรมก็ยังไปเรียนกัน อย่างนี้จะเรียกว่า ปรารถนาสิ่งดีได้อย่างไร ในเมื่อตั้งใจที่จะผิดศีลธรรมตั้งแต่แรกแล้ว ผู้ที่ปรารถนาอยากรู้วาระจิตของผู้อื่น อยากรู้ในความคิดของผู้อื่น ที่ไม่มีประโยชน์อะไรกับตน ทำให้สิ้นเปลืองส่วนของความทรงจำที่ใช้ในการสะสมส่วนของบุญกุศล ส่วนที่สะสมในสิ่งดีทั้งหลาย จะถูกเบียดเบียนให้จดจำในสิ่งที่ไม่ดีแทน จะจดจำเรื่องของผู้อื่นจนลืมเรื่องของตน สมาธิใดๆที่สอนให้จดจำแต่เรื่องของผู้อื่น ย่อมไม่ใช่สมาธิที่ดี จิตที่ไม่จดจ่ออยู่กับตนเอง สุดท้ายก็จะกลายเป็นผู้ที่จิตหลุดไปโดยปริยาย เพราะจิตจะย้ำคิดย้ำทำ คิดแต่เรื่องและเหตุการณ์ของผู้อื่นอยู่เสมอ การคิดแต่เรื่องของผู้อื่นเป็นการเสียเวลาทางความคิดอย่างหนึ่ง กลายเป็นจิตวิญญาณของตน เป็นผู้ขโมยเวลาทางความคิดของตนเอง ชีวิตมนุษย์ต้องอยู่ด้วยความฉลาดทางความคิด คิดทำในสิ่งที่ดีให้กับตนเอง ดังคำกล่าวที่ว่า
"สิ่งใดไม่เดือดร้อนเขา
ไม่เดือดร้อนเรา จงทำ"
"สิ่งใดเดือดร้อนเขา
เดือดร้อนเรา อย่าทำ"
