สิ่งที่ผีกลัว

ผีคือจิตภูติของผู้ที่ละจากกายสังขาร เป็นจิตวิญญาณของผู้ที่ประกอบแต่กรรมชั่ว เป็นจิตวิญญาณของบาปอกุศล เป็นผีที่คอยเบียดเบียนคิดร้ายผู้อื่น ผู้เรียนไสยศาสตร์มนต์ดำทั้งหลายเมื่อตายเป็นผีก็จะเป็นวิญญาณที่ชั่วร้าย ที่คนส่วนใหญ่มักเรียกชื่อกันไปต่างๆนาๆ เช่นผีปอบ ผีกระสือ ผีกระหัง ผีเปรต ผีพราย ผีแขก ผีกะ ผีโพง ผีกองกอย  คือวิญญาณของผู้ที่ตายไปแล้วไปเกิดเป็นผีชนิดต่างๆ คาถาบทสวดที่ใช้ไล่ผี จะใช้ได้เฉพาะผีบางจำพวก สิ่งที่ผีกลัวคือ การถูกสาปแช่งจากมนุษย์ เพราะรู้ว่ากรรมของการเบียดเบียนมันหนัก ยิ่งมาคิดร้ายมนุษย์ก่อน ทำให้คำสาปนั้นถึงผีร้ายอย่างง่ายดาย ผีจะกลัวมนุษย์ที่มันไปคิดร้าย เพราะในโลกวิญญาณจะถูกห้ามไม่ให้ยุ่งวุ่นวายกับมนุษย์ มีแต่มนุษย์ที่เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับผี สุดท้ายก็มีสภาพเหมือนผีที่เข้าไปยุ่งวุ่นวาย ผีอยู่ส่วนผี คนอยู่ส่วนคน มนุษย์ทั้งหลายก็อยู่ส่วนมนุษย์ แต่หากผียังตามราวีไม่เลิก ให้ใช้วิธีกำจัดผี มีหลายแบบด้วยกัน ตั้งแต่จับผีเรียกสะกดไว้ หรือ ท่องคาถาทรมานผีจนกว่าผีจะไป เพราะการแผ่เมตตาไม่ใช่สิ่งที่ผีต้องการ หากปรารถนาความเมตตาคงไม่มาเบียดเบียน เป็นนิสัยสันดานของผีชั้นต่ำ คาถาทรมานผีมีหลายบท บทสวดที่ใช้กันทั่วไปก็ใช้ได้ คาถาท่านท้าวเวสสุวรรณก็ใช้ได้ คาถาบูชาพญามัจจุราชก็ใช้ได้ คาถาพระอุปคุตผูกมารก็ใช้ได้ คาถาจับปอบก็ใช้ได้ แต่ถ้าจับแล้วก็ต้องท่องคาถาถอนอีกครั้งนึง เพื่อไม่ให้ปอบมาเบียดเบียน ทุกอย่างอยู่ที่ใจเราว่า มีความเข้มแข็งทางใจมากน้อยแค่ไหน เพราะต้องใช้ความเข้มแข็งทางใจที่เหนือกว่าผีร้ายทั้งหลาย เรียกว่า ต้องฉลาดกว่าผีนั่นเอง เพียงแค่นี้ผีก็จะพ่ายแพ้ไป และทำอันตรายคนไม่ได้ ถึงแม้จะเป็นผีที่ถูกใช้มาจากพวกบ้าไสยศาสตร์ก็ตาม ก็จะพ่ายแพ้ไปหมด เพียงแค่ต้องฉลาดกว่าพวกมัน ก็เท่านั้นเอง...