บ่วงกรรมทั้งหลายเกิดขึ้นจากการกระทำ จิตวิญญาณสร้างบ่วงด้วยความห่วงหาอาลัยในสิ่งที่จากทั้งหลาย จิตวิญญาณหลุดพ้นไม่ได้ ด้วยบ่วงที่มีจิตระลึกนึกถึงกัน โดยลืมไปว่า เมื่อเกิดมาก็ต่างวาระกัน เอาจิตผูกสานสัมพันธ์ ก็ใช่ว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดกาล เพราะกรรมของแต่ละดวงวิญญาณ กำหนดให้ชดใช้กรรมกันไป นานแค่ไหน ถึงเวลาสุดท้ายก็ต้องไป ตามทิศทางแรงกรรมของดวงวิญญาณแต่ละดวง วัฏจักรของสิ่งมีชีวิตทั้งหลาย มีพบ ก็ต้องมีพราก มีเจอ ก็ต้องมีจาก เป็นเรื่องปกติธรรมดา ไม่ยึดติดกับสิ่งที่เป็นธรรมดาของสรรพสัตว์ทั้งหลาย ไม่ยึดติด ก็ไม่ทุกข์ ไม่มีบ่วงผูกมัดในภพชาติ มีความสุขสงบในจิตวิญญาณ ไม่ต้องทุกข์ทรมานกับการสร้างบ่วงผูกมัดกับผู้ใด. จิตวิญญาณที่ผูกมัดกับใครๆ เป็นจิตวิญญาณที่ไม่พ้นทุกข์เอย
